Een creatieve rijdende trein

Door Hans Snoeijink, creatief directeur

Ervaring en ego’s in ons vak; dodelijk! Het kan ervoor zorgen dat veel ideeën in een vroeg stadium onderuit gaan. Dat jonge talenten niet serieus genomen worden, want “ze moeten nog zo veel leren... dat kunnen ze nog niet weten”. Ik merk dat er bij veel bureaus zelfs bepaalde angst heerst dat jonge creatievelingen beter worden dan de oude rotten in het vak. Talenten mogen zich ontwikkelen, maar wel tot op zekere hoogte. Want stel je voor dat ze té goed worden!

Als creatief bureau heb je de verantwoordelijkheid om jong talent op te leiden, vind ik. In de vorm van stages, afstudeeropdrachten, meeloopdagen. Daaraan ontleen je immers je eigen bestaansrecht. Opleidingen hebben bureaus zoals Artica nodig, maar andersom hebben wij deze opleidingen en studenten net zo hard nodig. Wij krijgen enorm veel terug van stagiaires en talenten vers van de opleiding. Samenwerken met jong talent leidt tot geweldige resultaten. Want creatieve onwetendheid geeft vaak de beste richtingen. Wel ruwe richtingen, maar het houdt ons allemaal scherp.

Iedereen is gelijk

Creatieve talenten moeten wel de ruimte krijgen om zich te ontwikkelen. Ze moeten het gevoel hebben dat ze alles kunnen zeggen; dat het niet erg is om eens onderuit te gaan. Ik vind het ook belangrijk om stagiaires vanaf het begin overal bij te betrekken. In creatieve sessies zetten we ze naast ervaren art-directors en ontwerpers. Op zo’n moment is iedereen gelijk: iedereen is gewoon creatief. Ik moet toegeven dat ik mezelf ook echt wel eens moet terugroepen en in mezelf zeg “Hans, houd je bek nu”. Omdat we een bepaald concept al honderd keer hebben geprobeerd. Maar juist door niks te zeggen, kan een idee een bepaalde wending krijgen en toch tot iets heel succesvols leiden. Als team kom je dan tot iets moois. Het gaat er bij ons nooit om wie iets bedacht heeft, het gaat erom wat we samen als bureau kunnen neerzetten.

Vers van de opleiding

Zelf heb ik me juist door vrijheid ook kunnen ontwikkelen. Toen ik als 23-jarige vers van de Kunstacademie kwam, kreeg ik de kans om bij Artica aan de slag te gaan. Ik was destijds de zevende medewerker. Vanaf het begin kreeg ik de ruimte om aan grote projecten mee te werken. Niet met een grote druk, wel met veel verantwoordelijkheid. De toenmalige directeur zei altijd tegen me: “Ik kan zorgen dat de rijdende trein voorbij komt. Ik kan zorgen dat hij soms iets langzamer gaat. Maar uiteindelijk moet je zelf degene zijn die erop springt.”

Oude rot

Mijn rol door de jaren heen is natuurlijk veranderd. Tot voor een paar jaar terug heb ik echt uitvoerend aan projecten gewerkt. Nu houd ik me veel meer bezig met het uitstippelen van de hoofdlijnen, creatieve processen en ontwikkelingen, relatiebeheer en... begeleiden van jong talent. Ook als oude rot geniet ik nog elke dag van mijn baan. Ik word zó blij van het creatieve succes van een ander. Hoe jonge talenten opstaan en echt gaan shinen. Een eigen manier vinden om complete klantconcepten te bedenken. Creatief naar de voorgrond treden. Ik hoef daar niet altijd meer een rol in te vervullen. Ja, ik ben nog sparringspartner op de achtergrond als het nodig is. Maar ik ga er niet dagelijks met mijn neus bovenop. Helaas zie ik dat bepaalde bureaus daarin hun doel voorbij schieten. En ik zie ook hoe de talenten om die reden daar op een gegeven moment weer weglopen. Een creatief moet niet geremd worden.

Samen op kantoor

Het leuke is dat de tijd zich herhaalt. Toen ik zo’n drie jaar bij Artica werkte, werd ik bij de creatief directeur op kantoor gezet. Dé kans om veel te leren en mee te kijken. Dat heb ik hier een paar jaar geleden ook gedaan. Een collega die hier is begonnen als stagiair heeft zich enorm ontwikkeld als creatief talent. Ik heb hem op een gegeven moment bewust tegenover mij gezet, zodat hij nog meer mee krijgt. En ik zie mezelf binnenkort wel weer doorschuiven, zodat er een jong talent bij hem weer kan meekijken.

Artica Battle

Tot voor kort vonden we het een uitdaging om echt creatief talent te vinden. We hebben prachtige creatieve opleidingen in Twente, zoals ROC De Maere, Kunst en Techniek en MIC aan het Saxion en Industrieel Ontwerp aan de UT. Maar zodra studenten op zoek gingen naar een baan, keerden ze de rug naar de grens met het oog op het westen. Daarom bedachten we een paar jaar terug samen met het Saxion de Artica Battle. Tweedejaars-studenten werken dan een hele week aan drie cases van onze klanten. Ze maken lange dagen, tot ’s avonds 9 uur. Want een goed idee stopt niet om 5 uur. Uiteraard krijgen ze stevige begeleiding vanuit ons, brengen ze een bezoekje aan onze locaties en zijn ook onze klanten aanwezig.

Bij de bron

Het mooie is dat we middels de Artica Battle talent bij de bron al scouten en aan ons binden. We zien meteen gedrevenheid en ambitie bij bepaalde studenten. En daar zijn we naar op zoek! De battle werpt ook zijn vruchten af. Nog nooit hebben we zoveel aanmeldingen gehad voor stages. We laten echte talenten graag op onze trein springen. En hopelijk zeggen zij over een aantal jaren dan net als ik hóe tof het is om dag in dag uit met zo’n mooie groep mensen, samen, creativiteit te ontplooien. Dat is echt een kick.