40 jaar in het reclamevak bij Artica

Ruim 40 jaar in het reclamevak. Kun je het je voorstellen? Hans Sweerts wel. In de loop der jaren maakte zijn tekenhaak plaats voor een iMac en de wrijfletters voor Adobe Font. Het vak veranderde, maar Hans bleef. Na zo’n lange carrière is het tijd voor pensioen, maar gelukkig laat hij ons nog niet helemaal los. Daarnaast is het tijd om terug te blikken op 40 mooie jaren!

Voor het begin van Hans’ carrière moeten we een stukje terug in de tijd. Al op de basisschool begon zijn passie voor tekenen. “Toen ik de cijfers van 1 tot 10 moest oefenen, maakte ik van het cijfer 8 een poppetje. En gaf je mij een stukje papier en potlood, dan begon ik te tekenen. Dat ging vele jaren zo door. Na de middelbare school ging ik naar de DEVA Vakschool en daarna volgde de Kunstacademie. Tijdens die opleidingen kwam ik erachter dat het maken van werktekeningen echt mijn ding was. Dat je je verhaal kunt laten zien aan de hand van jouw tekeningen.” Na zijn studie ging Hans op zoek naar een baan. “Mijn buurvrouw kende Ontwerpstudio Gerard Velthuis (voorloper van Artica) en vertelde mij dat als ik het reclamevak in wilde, ik contact moest opnemen met Gerard.” Zo gezegd, zo gedaan. In 1979 gingen de twee met elkaar in gesprek en ook moest Hans wat testtekeningen maken. “Met stift en pen tekende ik een logo en daarna kleurde ik het in met zwarte plakkaatverf. De manier waarop ik dat deed beviel Gerard wel!” En zo werd Hans de eerste werknemer van het bureau. “Gerard maakte de schetsen en ik voerde vervolgens het ontwerp uit. Ik was werktekenaar; de huidige DTP’er.”

Wrijfletters en tekenhaken

Hans pakt wat oude tekeningen en vertelt dat het er vroeger heel anders aan toeging dan nu. “Ik had een eigen tekentafel. Aan de linkerkant legde je de tekenhaak en in het midden plaatste je je papier. Je werkte met wrijfletters op folie, die je door te wrijven op papier overbracht.” Op deze manier ontwierp Hans allerlei verschillende uitingen. Van folders tot briefpapier en van logo’s tot flyers. “Ik vond het zo ontzettend leuk om te doen. ‘s Ochtends begon ik om 06:00 uur en ‘s avonds gingen we door tot 20:00 uur. Dat ging gewoon zo, want er was ontzettend veel werk. Ook op zaterdag werkte ik vaak tot halverwege de middag.” Het ontwerpbureau had destijds nog niet veel eigen klanten, maar werkte voor 2 reclamebureaus in Ootmarsum. “De mensen van die bureaus waren behoorlijk kritisch en gingen niet met alles akkoord. Daardoor leerde ik om secuur te werken. En dat is er nooit meer uitgegaan.”

Van papier naar Mac

Ondanks de drukte was de werksfeer erg gezellig en leerden ze elke dag wat bij. “Gerard en ik waren een jaar of 5 met z’n 2en. Langzamerhand kregen we meer eigen klanten en gingen we op zoek naar collega’s. Toen begon het bureau - dat inmiddels de naam Artica had gekregen - te groeien. Maar dat was niet de enige verandering die we doormaakten”, vertelt Hans lachend. We weten waar hij op doelt. “Toen langzaam duidelijk werd dat we over moesten op digitaal had ik daar een duidelijke mening over: ik doe het niet. Daarvoor vond ik het tekenen met de hand veel te mooi.” Toch zat er voor Hans niets anders op dan plaats te nemen voor een Mac. “Je raadt het al… ik merkte al snel dat het toch wel heel wat makkelijker was dan die ouderwetse wrijfletters. Wist je trouwens dat er destijds 1,2 mb op één floppie kon? Tegenwoordig bestaat 1 foto al uit 40 mb!”

Philips

Over het antwoord op de vraag hoe Hans terugkijkt op de afgelopen 40 jaar, denkt hij goed na. “Het was gewoon een prachtige periode. Ik heb Artica zien groeien als bedrijf, heb mensen zien komen en gaan én ik was erbij toen de standbouwtak erbij in groeide.” Dat begon met een aanvraag van Philips. Zij wilden een stand om daarmee de Video 2000 (videorecorder) te introduceren. “Of wij dat ook konden maken. Tuurlijk! Dat was me toch bijzonder om mee te maken. Van over de hele wereld kwamen mensen van Philips om kennis te maken met het apparaat. Met een privévliegtuig van Philips werden we naar Zwitserland gevlogen. Onderweg bestelde ik een cola, maar dat kon niet: er was alleen koffie en whisky.” Eenmaal in Zwitserland kregen Hans en Gerard speciaal vervoer naar het hotel. “We kregen allebei een eigen auto met chauffeur en reden achter elkaar aan naar het hotel. Een bizarre, maar geweldige ervaring.”

Roald Dahl

“Een ander moment dat ik nooit zal vergeten, was toen we een opdracht deden voor Europe for Children. We maakten een presentatieontwerp dat werd gepresenteerd door niemand minder dan Roald Dahl, de bekende kinderboekenschrijver. Ik zie hem nog zo zitten, daar in het luxe hotel in Brussel. Hij droeg een wijde rode trui met allemaal gaten erin. Precies zoals je hem ook altijd op tv zag.” Na de presentatie kwam Roald Dahl naar Hans en zijn collega Henk Kremer - vader van huidige managing director Ruben - toe en vroeg of ze samen gezellig wat zouden gaan drinken. “Doe maar een biertje”, zei Hans. “Maar daar was Roald het niet mee eens. Hij wilde liever ‘tea’. Toen hebben we samen een kopje thee gedronken en zijn we later samen gaan eten. Dat is een bijzondere en dierbare herinnering.”

Niet op de automatische piloot

Hans heeft de afgelopen jaren uitgebreid de tijd gehad om ervaring op te doen en een heel eigen visie te vormen. “Om je heen zie je steeds meer bedrijven die denken: “Reclame? Dat doe ik zelf wel!” Dat valt me de laatste jaren steeds meer op. En dat is jammer, want op die manier heb je niet de creativiteit en kunde van een echt bureau in handen. Daarnaast hebben wij creatievelingen oog voor detail.” En dat is iets dat Hans dan ook graag na bijna 42 jaar in het reclamevak aan anderen meegeeft. “Doe niet alles op de automatische piloot, maar kijk nauwkeurig naar de dingen die je maakt. Want alleen zo lever je het allerbeste resultaat!”

Veel veranderd

Eén ding is zeker: Hans had nooit gedacht dat Artica zo zou groeien. “Van 2 collega’s gingen we naar meer dan 60 collega’s, verdeeld over twee locaties in Ootmarsum. We verhuisden van Mander naar Ootmarsum en kregen een eigen werkplaats op industrieterrein De Mors. Daarnaast nam Henk het bedrijf over van zijn vader Gerard.” Maar toch is er volgens Hans ook veel hetzelfde gebleven. “De werksfeer. We begonnen met een klein clubje, bestaand uit overwegend mannen. Daar zijn de afgelopen jaren heel veel dames bij gekomen. En om eerlijk te zijn, vind ik dat veel gezelliger!” Als we Hans vragen of het soms niet onoverzichtelijk is, schudt hij nee. “Ondanks het grote aantal werknemers zit er geen enkele collega tussen die denkt: bekijk het maar. Alle neuzen steken dezelfde kant op. Dat vind ik heel sterk aan ons team en maakt dat ik ondanks mijn pensioen nog heel graag twee dagen in de week bij Artica blijf werken.”