Fotografie door de ogen van een vormgever

Door David Wesselink, vormgever

Een goede foto moet mensen raken. Maar wat iemand raakt, is natuurlijk heel persoonlijk. Daarom bestaat er niet per se een goed of fout als het gaat om foto’s. Alhoewel... laten we het erop houden dat er in de reclamewereld in ieder geval veel verbetering mogelijk is. Volgens mij moet een goed beeld de massa weten te raken. In mijn werk als vormgever, dtp’er en inmiddels fotograaf is dat wat ik doe. Niet het genoegen nemen met zomaar een plaatje, maar gaan voor de perfecte foto.

Jarenlang werkte ik in een drukkerij. In de tijd dat ik daar begon (in 2001) ging dat allemaal nog niet zo eenvoudig en snel als nu. Voor alle drukwerk moesten we handmatig films monteren met behulp van een loepje, om ervoor te zorgen dat de zogenaamde ‘paskruizen’ precies op elkaar lagen. Vervolgens moesten we platen belichten en ontwikkelen. Voor elke kleur (cyaan, magenta, yellow en black) gebruikte je een aparte plaat. De jonge lezers hier kunnen zich dat helemaal niet meer voorstellen. Later werd drukwerk natuurlijk eenvoudiger, toen we vanaf de computer rechtstreeks beelden konden doorsturen naar de platen. Maar doordat ik mijn beginjaren zo intensief bezig was met het maken van elk beeld, heb ik veel basiskennis opgedaan. En stiekem is toen de interesse voor fotografie al gewekt.

Besmet met fotografie

Toen ik in 2008 bij Artica begon, werd dat alleen maar meer. Ik begon als dtp’er, maar ging ook steeds meer vormgeven. Elke keer opnieuw kijk je hoe je tekst en beeld het beste kunt combineren. Door sparren met collega’s en veel samenwerking met fotografen raakte ik meer en meer geïnspireerd. Van mijn moeder kreeg ik mijn eerste camera en al mijn vrije tijd ging op een gegeven moment op aan fotografie (dat is overigens nooit meer veranderd). Ook Artica zag hierin mijn passie. En natuurlijk de meerwaarde voor ons werk. Na een basiscursus fotografie in 2010 kreeg ik twee jaar geleden de kans om de opleiding fotografie aan de Fotovakschool te volgen. De beste opleiding die ik ooit heb gehad. Het heeft eigenlijk alles veranderd! Ik ben letterlijk besmet met fotografie. En dat gaat nooit meer weg ben ik bang ;-)

Tot in detail

Door deze opleiding ben ik in de eerste plaats natuurlijk zelf een veel betere fotograaf geworden. Ik heb geleerd hoe je verhalen vertelt in beeld, hoe je het boeiend houdt, hoe je eenheid creëert en ga zo maar door. Vooral portretten en landschappen vind ik leuk om te fotograferen. En in het werk houd ik me graag bezig met productfotografie. Daarnaast is ook mijn kijk op beelden veranderd. Elk beeld wat ik in handen krijg, bestudeer ik tot in detail. Ik kijk naar de belichting, de compositie, de totstandkoming, oneffenheden. Je wordt niet alleen kritisch op eigen beelden, maar ook op die van anderen. Collega’s vragen me daarom vaak mee te kijken naar foto’s, omdat ik hele andere dingen zie. Ik retoucheer de beelden, bijvoorbeeld door wat kruimels weg te halen of een kleurcorrectie toe te passen.

Kwaliteit versus tijd

Nu ik besmet ben met het fotografie-virus, ontstaan er natuurlijk ook ergernissen. Wat me enorm frustreert is dat het in ons werk een eeuwige strijd is tussen een goede foto en de tijd/geld om die goede foto te maken. Alles moet zó snel. Waar je vroeger een halve dag de tijd had om een beeld te maken, moet je nu tientallen beelden schieten in die tijd. Het is een uitdaging om binnen zo’n korte tijd de kwaliteit te leveren waar wij voor staan. Daarnaast vind ik het pijnlijk om te zien dat veel bedrijven niet de aandacht geven aan fotografie die het verdient. Ze zien foto’s als een opvulling van een advertentie of poster, zonder te beseffen dat juist daarmee de uiting valt of staat. Om nog maar te zwijgen over het gebruik van stockfoto’s...

Het perfecte plaatje

Gelukkig kan ik tegenwoordig mijn fotografie-ei heel goed kwijt, zowel bij Artica als privé. Ik heb al hele mooie reportages mogen maken voor klanten. In de studio, op locatie, het maakt niet uit waar. Doordat ik inmiddels weet hoe de camera werkt en hoe hij reageert op bepaalde situaties, kan ik makkelijker tot een goede foto komen. Maar er blijven altijd omstandigheden natuurlijk waarop je geen invloed hebt, zoals het weer. En juist dat maakt het leuk. Je kunt het perfecte plaatje helemaal in je hoofd hebben, maar het wordt nooit honderd procent zoals verwacht. Als ie uiteindelijk maar beter wordt... :-)